YOUBELONG2

GERRIT WILLEM (44) VERTELT: ‘ALS BOER VOEL IK ME PISPAAL VAN DE MAATSCHAPPIJ’.

26.01.2020 | 13:46 UUR | SOPHIE VAN DEN BRANDHOF

Afgelopen oktober 2019 vonden de boeren het genoeg. Ze waren klaar om als boosdoener van de stikstofcrisis neergezet te worden. Gerrit Willem laat met zijn verhaal een andere kant van de boer zien. Het moet volgens hem klaar zijn met de negativiteit. 

MET DE PAPLEPEL INGEGOTEN GEKREGEN

”In 1975 werd ik geboren in een klassiek boeren gezin. Mijn vader was boer, en mijn moeder hielp mee. Het was altijd hard werken, vroeg opstaan en niet klagen maar doen. Het ging om een middelgrote boerderij. De groei van deze boerderij met bestaansrecht werd bemoeilijkt door wet en regelgeving tenzij je enorme investeringen voor mega stallen deed. Vroeger volgde ik vaak gesprekken aan de keukentafel tussen mijn vader en mijn moeder, dus het ‘boeren’ is mij met de paplepel ingegoten gekregen.’’

INVESTERINGEN

”Op mijn 26^e besloot ik met mijn ouders dat ik de boerderij over zou nemen. Er moesten toen, omdat ik inmiddels getrouwd, was 2 gezinnen van leven. Dat betekende dat er een hoger inkomen moest komen. Dankzij de politiek uit Den haag was dat mogelijk omdat in Den haag werd gezegd dat we efficiënter moesten produceren en de schaal waarop wij werkten moesten vergroten. Gelukkig waren de banken, met name vroeger de boerenleenbank, bereid om een grote lening te verstrekken waardoor ik meer koeien kon gaan houden en de groep varkens kon gaan uitbreiden.’’

OP WEG NAAR DEN HAAG 

‘’Nu worden boeren neergezet als milieuvervuilers, terwijl mijn boerderij in vergelijking tot boerderijen in het buitenland tot de modernste boerderijen hoort. Dit maakte mij razend. Zeker toen een aanvoerder van D66 zei dat wij de veestapel moesten halveren. Daarom ben ik met mijn tractor op weggegaan naar Den haag om op het malieveld te protesteren.’’

GESTEUND

”Door de acties van de boeren werd duidelijk dat het grootste deel van de Nederlandse bevolking achter ons staat. Door de massale steun vanuit de bevolking realiseerden ze zich in de 2^e kamer dat zorgvuldiger om dient te gaan met maatregelen op het gebied van milieu die de boeren treffen in hun portemonnee.’’

POSITIEVE ACTIE

”Het positieve gevoel dat de bevolking heeft over de acties van de boeren werd versterkt doordat wij als boeren de schade die was ontstaan op het malieveld hebben hersteld. Zelf ben ik betrokken geweest bij het uitdelen van ontbijtproducten. Daarbij kwam dat het uitdelen van ontbijt in Den haag aan de bevolking zeer werd gewaardeerd, ondanks dat de boeren zich realiseren dat we irritatie hebben opgeroepen door het veroorzaken van files.’’ 

YOUBELONG2

ZAKINA (40) LAAT ZICH NIET WEERHOUDEN DOOR HAAR VERSTANDELIJKE BEPERKING: ‘IK BEN ZAKINA, EN DIT WIL IK DOEN.’

22.01.2020 | 14:30 UUR | ODILE VAN DER VELDE

Zakina is een 40 jarige vrouw met een verstandelijke beperking. Met veel plezier gaat zij vijf dagen in de week naar haar werk. Zakina is hard op weg haar dromen waar te maken en ziet vol optimisme de toekomst tegemoet.  

Zakina: ‘‘Ik wil als ieder ander behandeld worden. Gezien worden zoals ik ben, zonder de stempel erop te drukken.’’

DE SITUATIE 

‘‘Ik heb een ontwikkelingsachterstand, door zuurstofgebrek bij m’n geboorte. Bijvoorbeeld tellen, meerdere dingen tegelijk doen en leren vind ik moeilijk. Hierdoor heb ik begeleiding nodig bij het werken. Die kans krijg ik van Cormet. Via stichting Cordaan krijg ik samen met 3 andere mensen met een verstandelijke beperking de kans om te werken als ieder ander. Wij werken in de kantine op Hogeschool Inholland. Als team gaan wij er voor. 1Team, 1 taak.’’

REACTIES 

‘‘Een enkele keer ontvangen wij anonieme reacties: ‘er zit kwijl op de hamburger’ en ‘van jou wil ik geen hamburger.’ Dan haal je je hamburger maar ergens anders, zeggen wij dan. Daar zijn wij bij Cormet heel stellig in. Over het algemeen hebben de studenten veel begrip. Als ik even niet weet hoe ik een broodje moet maken, helpen zij mij. Vaak krijg ik complimenten. De meeste vinden dat ik een vrolijk persoon ben die mijn werk goed doet. Sommige dingen moet ik nog leren. Ik moet voor mijzelf opkomen. Nee leren zeggen. Ik moet tegen mijzelf leren zeggen: ik ben Zakina, en dit wil ik doen.’’

BEELD 

‘‘Ik wil niet dat mensen anders naar mij kijken. Mensen moeten mij zien als een vriendelijk en vrolijk persoon. Ik wil als ieder ander behandeld worden. Gezien worden zoals ik ben, zonder de stempel erop te drukken. Ook ik ben in staat om te leren, het duurt alleen wat langer. ‘Wij’ horen erbij. Ik wil heel graag werken, ik moet niet. Mij moet je naar huis slaan. Wat ik leer doe ik, daar ga ik voor en voel ik mij verantwoordelijk voor. Ik ben heel puur.’’

DROMEN 

‘‘Ik woon nu nog samen met mijn moeder en broertje. Mijn moeder heeft mijn hele leven voor mij gezorgd, maar nu is het tijd om op mijn eigen benen te gaan staan. Eén van mijn dromen is, om voor mijzelf te kunnen zorgen. Die droom begint werkelijkheid te worden, ik ga begeleid wonen. Ook wil ik de keukenassistentenopleiding gaan doen. Het is tijd voor een nieuwe uitdaging. Sommige dromen zijn al uitgekomen. Bij de special olympics in Den Haag heb ik al best veel medailles binnengesleept.’’

YOUBELONG2

ELISE VERTELT OVER HET LEVEN ALS DOCENT EN HOE HAAR WERK WORDT ONDERSCHAT ‘Ik maak zoveel extra uren, en dan krijg je te horen dat leraren zoveel vakantie hebben.’

27.01.2020 | 21:30 UUR | PIETER VINTGES

Elise (28) is een docent op een basisschool in Breda. Nadat ze lang aan het zoeken was naar een beroep dat echt bij haar paste kwam ze in het onderwijs terecht. Ze heeft haar passie hier echt in gevonden. 

KINDEREN

“Nadat ik een opleiding toerisme heb gevolgd, heb ik een tijdje bij een reisbureau gewerkt. Daarna ben ik als au pair in Engeland gaan werken. Ik kwam er hier achter dat ik graag met kinderen wilde werken. Ik besloot om op een latere leeftijd aan de PABO te beginnen.”

STAKEN

“Ondanks dat ik geniet van mijn beroep, zijn er een hoop dingen mis in het onderwijs. Ik ben zelf niet naar Den Haag geweest tijdens de stakingen afgelopen jaar. Wel heb ik meegelopen bij een staakactie in Breda. Ik vind namelijk echt dat er wat moet veranderen. Er is een groot lerarentekort, en dat gaat hand in hand met de druk die inmiddels bij het beroep hoort. Iedereen roept om hervormingen, maar er gebeurt niets structureels.”

OVERUREN

“Ik heb nooit gedacht aan stoppen met mijn beroep. Daar is mijn beroep te mooi voor. Maar ik kan me heel goed inbeelden dat jonge mensen tegenwoordig liever voor een ander beroep kiezen. Ik denk dat het hele onderwijssysteem moet worden aangepakt. Om het onderwijs op niveau te houden moet het met de tijd mee gaan. Daar horen dan ook normale uren met een normale beloning bij. Ik heb veel collega’s gezien die moesten stoppen omdat ze bezweken onder de druk. Mensen onderschatten gewoon hoeveel uur ik bezig ben. Ik maak zoveel extra uren, en dan krijg je te horen dat leraren zoveel vakantie hebben. Dat voelt dan echt als stank voor dank.”

RESPECT

“Het gaat mij niet om  een torenhoog  salaris. Daarvoor ben ik niet het onderwijs in gegaan. Wat ik belangrijk vind is respect. Ik vind dat mensen in Nederland het onderwijs niet meer genoeg waarderen. We leven in zo’n mooi land, waar van alles mogelijk is. Als ik zie hoeveel ouders echt respectloos reageren op ouderavonden, schrik daar echt wel van. Het is fijn als mensen wat meer waarderen wat je doet. En ik vind dat daar af en toe, wat meer bij mag worden stil gestaan. Dat er inmiddels meer geld wordt toebedeeld aan het onderwijs is een eerste stap. Maar er moeten op alle lagen binnen het onderwijs veranderingen door gaan komen.”

YOUBELONG2

RICARDO VERTELT OVER HET LEVEN ALS EEN HOMOSEKSUELE MAN EN DE AANNAMENS DIE DAARBIJ HOREN ‘Dat is zo’n ongelofelijk respectloze aanname als jij denkt dat ik op iedere gast kan geilen, ja dat slaat gewoon nergens op.’ 

05.12.2019 | 18:30 UUR | AMIRAH IBRAHIM

Ricardo (39) is op zijn 21^ste uit de kast gekomen, ondanks het grote taboe dat er toen omheen hing. Ricardo heeft een mooie lijst aan werkervaring opgebouwd als visagist, stylist en kapper zowel voor als achter de schermen. 

UIT DE KAST

“Mijn moeder riep altijd uit bezorgdheid, het wordt tijd dat je een meid krijgt want dan kan ik oma worden. Niet beseffende dat dat voor mij de grootste prikkel was waardoor ik het lang niet durfde te zeggen.”

VROEGER

“Ik heb me vroeger ang buitengesloten gevoeld, heel lang zelfs. Sowieso tot mijn 21ste voelde het zo, alleen toen begreep ik in een keer waarom ik anders was al die tijd. Daarna heb ik altijd nog moeten strijden om te mogen zijn wie ik ben.”

RELIGIE

“Ik hoor in geen enkele religie thuis. Dus het was een zoektocht waar ik elke keer weer heel erg beducht uitkwam; ik mag niet geloven want ik mag volgens hun overtuigingen niet eens bestaan.”

VRIENDSCHAPPEN

“Vriendschappen met mannen waren heel moeilijk. Want uiteindelijk komt er toch een keer dat moment dat ze vragen of je verliefd op hen bent. Dus de bedreiging voor de mannen was een hele issue waardoor ik me weer buitengesloten voelde van die vriendschappen, zelfs dat kon ik dus niet aangaan, want iedereen is bang voor mij.”

HUIDIGE MAATSCHAPPIJ

“Ik denk zeker in de huidige maatschappij dat we te maken hebben met heel veel cultuurstromen en daarin zit een nieuwe problematiek. Die nemen ook hun denkbeelden en hun drogbeelden mee. Daarin zit dus nu weer het gevecht dat jongeren afkomstig uit bijvoorbeeld moslimlanden, waar het gewoon een zwaar verbod heeft op homoseksualiteit, zo opgevoed zijn met normen en waarden waarbij het niet geaccepteerd is. Wij als Nederland waren heel tolerant. Wij zijn een van de eerste landen waarin het openlijk mag, iedereen mag zijn wie hij is en daar staan we dan ook voor. We zijn nu een paar jaar verder natuurlijk en een merendeel heeft er geen problemen mee. In deze generatie zijn ze heel erg openbaar, want iedereen vindt het oké, iedereen vindt het interessant en iedereen staat er ook open voor. Het boeit allemaal niet zo veel meer. Positief, maar we hebben er natuurlijk nog wel wat mee te doen met die cultuurwisselingen, maar ik denk dat dat zichzelf gaat oplossen. De jongeren generatie zal mensen erin mee trekken.”

YOUBELONG2

LINDA NIJHOF (34); ”Hoezo ‘happy single’? Ja ik wil ik een vriend! Ja ik wil kinderen! Maar het leven is niet maakbaar.”

26-01-2020|15:02 UUR|RUTGER VAN DER HORST

‘Ja ik wil ik een vriend! Ja ik wil kinderen! Maar het leven is niet maakbaar.’

Linda Nijhof (34) is nu tweeënhalf jaar alleen. Ze merkt dat de samenleving om haar heen het alleen zijn stigmatiseert. Verwacht wordt dat iedereen een relatie heeft. Pas in een relatie ben je gelukkig. De term ‘happy single’ hoor je veel. Hoezo ‘happy single’? Waarom niet gewoon ‘single’ zonder happy. 

OUDE RELATIES
“Ik ben orthopedagoge en heb mijn eigen praktijk in Enschede. Ik heb twee vaste relaties van vier jaar achter de rug. Met beide mannen heb ik samengewoond. Waarom ging het mis? Mijn eerste vriend bleek een tegenpool te zijn. Ik wilde huisje-boompje-beestje maar hij wilde op stap en vrijheid. Mijn laatste relatie werkte niet omdat we beide een ander toekomstperspectief hadden. Ik wilde graag kinderen, hij was daar nog niet aan toe.”                                                                                     

SINGLE
“Nu ik weer alleen ben vermaak ik mij prima. Toch mis ik het hebben van een relatie. Ik mis de intimiteit en verbinding met een partner. Ik krijg kriebels van de term ‘happy single’. ‘Happy samen’, ‘happy relatie’ hoor je nooit. Hoezo ‘happy? Ik ben gewoon single, de ene dag happy en de andere dag minder. En by the way ik ervaar ook dat ik als iets ouder wordende vrouw zonder kinderen niet als volwaardige vrouw wordt gezien.” 

WIL JE KINDEREN?
“De vragen die ik zelf regelmatig krijg en die ik ook vaak in de media lees zijn: ‘heb je al een vriend?’, ‘wil je geen kinderen?’. Ja ik wil ik een vriend! Ja ik wil kinderen! Maar het leven is niet maakbaar.  Mijn eigen omgeving, mijn vrienden en familie, vinden het jammer dat ik geen relatie heb, want ze gunnen het mij. Ik word gelukkig niet gezien als sneu of zielig. Iets wat de samenleving vaak wel vindt. De single vrouw zonder kinderen is zielig, hoort er niet bij. De bevolkingsprognose van het CBS (Centraal Bureau voor de Statistiek) voorziet dat er in 2047, dus over 27 jaar, 3.6 miljoen alleenstaanden zullen zijn. Zal dat dan betekenen dat al deze ‘singles’ niet gelukkig zullen zijn?                                                                                                                        Ik ben voorlopig lekker single. De ene dag happy, de andere dag wat minder happy. Net als iedereen, relatie of geen relatie.”